اهل مشکین شهرم

mashken — Thu, 13 Nov 2008 05:13:18 GMT

آپ شد آخش راحت شدم – ديشب يكي از دوستان بهم تلفن كرده بود ميگفت مرده شور اين وب سايتت رو ببرن با اين آپ كردنت مرد حسابي اين چه وب سايتي هست كه هر بار ميام يا در آن چرت نوشته اي يا كه هيچ ننوشته اي خب الحق و الانصاف حق ميگفت ولي خب مگر يادمان رفته كه وحشي بافقي چقدر از بي وفايي اين جماعت اين دنيااينچنين ناليده ؟!!!!!

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تورا ... خبر از سرزنش خار جفا نیست تورا

رحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تورا ...التفاتی به اسیران بلا نیست تو را

ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست تورا ... با اسیر غم خود رحم چرا نیست تورا؟

فارغ از عاشق غمناک نمیباید بود...

جان من، اینهمه بی باک نمیباید بود...

همچو گل چند به روی همه خندان باشی؟ ... همره غیر به گلگشت و گلستان باشی؟

هر زمان با دگری دست و گریبان باشی؟ ... زان بیاندیش که از کرده پشیمان باشی

جمع با جمع نباشند و پریشان با شی... یاد حیرانی ما آری و حیران باشی

ما نباشیم، که باشد که جفای تو کشد؟

به جفا سازد و صد جور برای تو کشد؟

شب به کاشانه ی اغیار نمیباید بود ... غیر را شمع شب تار نمیباید بود

همه جا با همه کس یار نمیباید بود ... یار اغیار دل آزار نمیباید بود

تشنه ی خون من زار نمیباید بود ... تا به این مرتبه خونخوار نمیباید بود

من اگر کشته شوم باعث بد نامی توست

موجب شهرت بی باکی و خود کامی توست

دیگری جز تو مرا اینهمه آزار نکرد ... جز تو کس در نظر خلق مرا خار نکرد

آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد ... هیچ سنگین دل بیداد گر این کار نکرد

این ستمها دگری با من بیمار نکرد ... هیچکس اینهمه آزار من زار نکرد

گر ز آزردن من هست غرض مردن من

مردم، آزار مکش از پی آزردن من

جان من سنگدلی، دل به تو دادن غلط است ... بر سر راه تو چون خاک فتادن غلط است

چشم امید به روی تو گشادن غلط است ... روی پر گرد به راه تو نهادن غلط است

رفتن اولی است ز کوی تو، ستادن غلط است ... جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است

تو نه آنی که غم عاشق زارت باشد

چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشد

مدتی هست که حیرانم و تدبیری نیست ... عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست

از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست ... خون دل رفته به دامانم و تدبیری نیست

از جفای تو بدینسانم و تدبیری نیست... چه توان کرد؟ پشیمانم و تدبیری نیست

شرح درماندگی خود به که تقریر کنم؟

عاجزم، چاره ی من چیست؟ چه تدبیر کنم؟

نخل نو خیز گلستان جهان بسیار است ... گل این باغ بسی، سرو روان بسیار است

جان من، همچو تو غارتگر جان بسیار است ... ترک زرین کمر موی میان بسیار است

بالب همچوشکر،تنگ دهان بسیاراست ... نه که غیر از تو جوان نیست، جوان بسیار است

دیگری اینهمه بیداد به عاشق نکند

قصد آزردن یاران موافق نکند

مدتی شد که در آزارم و میدانی تو ... به کمند تو گرفتارم و میدانی تو

از غم عشق تو بیمارم و میدانی تو ... داغ عشق تو به جان دارم و میدانی تو

خون دل از مژه میبارم و میدانی تو ... از برای تو چنین زارم و میدانی تو

از زبان تو حدیثی نشنودم هرگز

از تو شرمنده ی یک حرف نبودم هرگز

مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت ... دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت

گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت...نکنم بار دگر یاد قد دلجویت

دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت ... سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت

بشنو این پند و مکن قصد دل آزرده ی خویش

ورنه بسیار پشیمان شوی از کرده ی خویش

چند صبح آیم و از خاک درت شام روم؟ ... از سر کوی تو خود کام به ناکام روم؟

صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم؟ ... از پی ات آیم و با من نشوی رام روم؟

دور دور از تو من تیره سر انجام روم ... نبود زهره که همراه تو یک گام روم

کس چرا اینهمه سنگین دل و بدخو باشد؟

جان من، این روشی نیست که نیکو باشد

از چه با من نشوی رام، چه میپرهیزی؟ ... یار شو با من بیمار، چه میپرهیزی؟

چیست مانع ز من زار، چه میپرهیزی؟ ... بگشا لعل شکربار، چه میپرهیزی؟

حرف زن ای بت خونخوار، چه میپرهیزی؟ ... نه حدیثی کنی اظهار، چه میپرهیزی؟

که تورا گفت به ارباب وفا حرف مزن؟

چین بر ابرو زن و یکبار به ما حرف مزن؟

درد من کشته ی شمشیر بلا میداند ... سوز من سوخته ی داغ جفا میداند

مسکنم ساکن صحرای فنا میداند ... همه کس حال من بی سر و پا میداند

پاکبازم، همه کس طور مرا میداند ... عاشقی همچو منت نیست، خدا میداند

چاره ی من کن و مگذار که بیچاره شوم

سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم

از سر کوی تو با دیده ی تر خواهم رفت ... چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت

تا نظر میکنی از پیش نظر خواهم رفت... گر نرفتم ز درت شام، سحر خواهم رفت

نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت... نیست باز آمدنم باز اگر خواهم رفت

از جفای تو من زار چو رفتم، رفتم

لطف کن لطف که این بار چو رفتم، رفتم

چند در کوی تو باخاک برابر باشم؟ ... چند پامال جفای تو ستمگر باشم؟

چند پیش تو به قدر از همه کمتر باشم؟ ... از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم؟

میروم تا بسجود بت دیگر باشم ... باز اگر سجده کنم پیش تو کافر باشم

خود بگو کز تو کشم ناز و تغافل تا کی؟

طاقتم نیست از این بیش، تحمل تا کی؟

سبزه ی دامن نسرین تورا بنده شوم ... ابتدای خط مشکین تورا بنده شوم

چین بر ابرو زدن و کین تورا بنده شوم ... گره ابروی پر چین تورا بنده شوم

حرف نا گفتن و تمکین تورا بنده شوم ... طرز محبوبی و آیین تورا بنده شوم

الله، الله، ز که این قاعده آموخته ای؟

کیست استاد تو، اینها ز که آموخته ای؟

اینهمه جور که من از پی هم میبینم ... زود خود را به سر کوی عدم میبینم

دیگران راحت و من اینهمه غم میبینم ... همه کس خرم و من درد و الم میبینم

لطف بسیار طمع دارم و کم میبینم... هستم آزرده و بسیار ستم میبینم

خرده بر حرف درشت من آزرده نگیر

حرف آزرده درشتانه بود، خرده مگیر

آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم ... از تو قطع طمع لطف و عنایت نکنم

پیش مردم ز جفای تو حکایت نکنم ... همه جا قصه ی درد تو روایت نکنم

دیگر این قصه ی بی حد و نهایت نکنم... خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم

خوش کنی خاطر وحشی به نگاهی، سهل است

سوی تو گوشه ی چشمی ز تو گاهی سهل است

چشم تو

mashken — Sat, 25 Oct 2008 08:30:18 GMT

بی حضور چشم تو احساس غربت می کنم

تازه دارم با نگاه عشق عادت می کنم

با همه دلواپسی هایی که دارم باز هم

می نشینم در غم عشق تو شرکت می کنم

گفته بودم در نجابت مثل چشمان تو نیست

در غزل هایم همیشه از تو صحبت می کنم

هر چه دارم از غزل از عشق تقدیم تو باد

هر چه دارم عاشقانه با تو قسمت می کنم

در تمام شعرهایم ردپای عشق هست

با شب چشمان تو تا صبح خلوت می کنم

می روم دور از نگاه سرد مردم می شوم

فصلی از تنهایی خود را روایت می کنم

می نویسم قصه ی این شهر بی احساس را

از تو ؟ نه ! از سرنوشت خود شکایت می کنم

پشت انبوه غزل هایم شبی گم می شوم

خاطرت آسوده باشد رفع زحمت می کنم

«بر گرفته از کتاب شاعر نبودم چشمهایت شاعرم کرد از جناب

آقای خدابخش صفادل»

زندگی

mashken — Fri, 03 Oct 2008 09:33:10 GMT

شعر زندگی از فروغ فرخزاد

آه اي زندگي منم که هنوز

با همه پوچي از تو لبريزم

نه به فکرم که رشته پاره کنم

نه بر آنم که از تو بگريزم

همه ذرات جسم خاکي من

از تو، اي شعر گرم، در سوزند

آسمانهاي صاف را مانند

که لبالب ز بادهء روزند

با هزاران جوانه مي خواند

بوتهء نسترن سرود ترا

هر نسيمي که مي وزد در باغ

مي رساند به او درود ترا

من ترا در تو جستجو کردم

نه در آن خوابهاي رويايي

در دو دست تو سخت کاويدم

پر شدم، پر شدم، ز زيبائي

پر شدم از ترانه هاي سياه

پر شدم از ترانه هاي سپيد

از هزاران شراره هاي نياز

از هزاران جرقه هاي اميد

حيف از آن روزها که من با خشم

به تو چون دشمني نظر کردم

پوچ پنداشتم فريب ترا

ز تو ماندم، ترا هدر کردم

غافل از آن که تو بجائي و من

همچو آبي روان که در گذرم

گمشده در غبار شوم زوال

ره تاريک مرگ مي سپرم

آه، اي زندگي من آينه ام

از تو چشمم پر از نگاه شود

ورنه گر مرگ من بنگرد در من

روي آئينه ام سياه شود

عاشقم، عاشق ستارهء صبح

عاشق ابرهاي سرگردان

عاشق روزهاي باراني

عاشق هر چه نام تست بر آن

مي مکم با وجود تشنهء خويش

خون سوزان لحظه هاي ترا

آنچنان از تو کام مي گيرم

تا بخشم آورم خداي ترا!

بهار 1337 - تهران

mashken — Thu, 18 Sep 2008 13:16:54 GMT

فرا رسیدن ایام شهادت و سوگواری اولین مهر هستی اشراق ربانی حضرت علی علیه الاف التهیه و الثنا

را خدمت حضرت بقیه الله عج و تمامی دوستان تسلیت عرض میکنم

عشق مار مولکی

mashken — Sun, 07 Sep 2008 12:10:52 GMT

چند روز پیش طبق معمول این حقیر فقیر سرتاسر نقص و تقصیر بعد از تناول ناهار به پای میز مطبوعات رفتم و صفحه حوادث روزنامه کیهان مورخه فکرکنم 28/6/87 رو باز کردم و چشم بر مطلبی ناخواسته افتاد که مرا چندین ساعت و یا بهتره بگم چند روزی به خود مشغول کرد که گفتم خالی از لطف نیست اگر شما هم بدانید در این روزنامه آمده بود که در ژاپن از آنجایی که ساختار خانه ها بگونه ای است که بین دیوار اصلی و دیوار مجازی خانه از لایه چوبی استفاده میشود و از میخ ها و چوب هایی برای این منظور استفاده میشود طبق گزارش روزنامه خانه ای که با این ساختار ده سالی بوده که ساخته شده بوده در حال تخریب بوده که صاحبخانه هنگام کندن چوبهای دیوار ناگهان با صحنه ای مواجه شده بود که برای هر کسی جالب است صاحبخانه بین میخهای کوبیده شده به دیوار خانه مارمولکی را دیده بود که ده سال پیش در انجا بین میخ های دیوار گیر افتاده بود یعنی میخ کوب شده بود اما عجیب اینکه این مارمولک فعلا زنده و دارای حیات بوده ! خدای من این موجود در این ده سال چه خورده چه آشامیده ؟ این سوالی هست که به ذهن هر کسی خطور میکند او با کنجکاوی میخواهد به جای تخریب دیوار سعی بر کشف این راز کند و ساعت ها منتظر میشود تا ببیند حین گرسنگی و تشنگی این مارمولک چگونه میتواند مایحتاج خود را تامین کند بعد از مدتی میبیند که جفت این مارمولک با تکه نانی به سراغ یار خود آمده و غذا در دهان او میگذارد این یعنی خدمت بی منت و عشق بی دریغ .

10 سال هر شب و روز خدمت و عشق ورزی . کاش ما ادمها هم کمی از این حیوانات عاشق پیشه عشق ورزی یاد بگیریم

mashken — Wed, 27 Aug 2008 06:28:18 GMT

با عرض سلاو و عرض ادب از بابت دير كرد اپديت سايت پوزش مي طلبم مطلب طنز زيربه مناسبت ايام بازي هاي المپيك و اتمام آن از وبلاگ دوست خوبم بوالفضل الشعرا به ادرس اينترنتي http://bolfozool.blogfa.com/ در زير اورده شده باشد كه مورد مسرت خاطر دوستان گردد

ای کاروان آهسته ران ســـــــوی المپیک پکن من یک مدیر ارشدم، جا کن مرا در خویشتن!

خودکار بیت المال خود، در گـــــاوصندوقی نهم بی دغدغه همراه تو چندی شوم دور از وطن

در بین ورزشکارهـــــــــا من باعث روحیه ام استاد تقلید صدا، همراه جوکهـــــــــای خفن

آنها پی کسب مدال بنده هلاک عشق و حال گیرم همه پشت سرم " گویند هر نوعی سخن"

من یک مدیــــــــر گردشی، البته فعلا ورزشی از آن مهم تر ارزشی،حالی به من ده خواهشن(!)

بهر رژه ای باصفـــــــــا! رد کن بیاید بهـــــر ما از آن کت و شلوارها همراه کفش و پیرهن

خوب است آنجا بودنم چونکه شده همراه هم یک عده ورزشکار مرد، یک عده ورزشکار زن

بهر من و امثال من در لیست گر جایی نبود از این مربّی هایمان یک چند تایی خط بزن

خود بهر کشتی گیرهــــــا آموزش فیتو دهم توی فتیله پیچ هم الحـــــــق منم استاد فن

از بهر بوکسورهای تیم دارم کوچینگی بی نظیر: یک مشت، اول زیر چشم، وان دیگری توی دهن!

"چون می روی بی من مرو،ای جان جان بی تن مرو" بگذار همراهت شوم سازم فدایت جـــــان و تن

ای طنز گــــــــــوی بینوا! این بام دارد صد هوا بر خویشتن کم کن جفا هی خشت بر دریا مزن!

با ورزش ِ آبادی از ، آبادی ورزش مگــــــــــو این وضع ما این سازمان این تربیت این هم بدن!!

سوء مدیریت کنــــون در چین زده گندی چنان کز بهر حذف بوی آن ، عاجز شده مَُشک خُتن!

کم گیر ده ای بوالفضول! سوگند ایشان کن قبول باور مکن دنب خروس، بنگر کمی با حسن ظن...!

آدمیت مرد

mashken — Sun, 27 Jul 2008 06:46:18 GMT

شعر بسيار عالي از حضرت استاد مرحوم مشيري انتخاب كردم كه اين شعر به سفارش برخي از دوستان و همراهانم در مركز شهرستان مشكين شهر انتخاب شده است اميد است عذر حقير را كه از تاخيرهايي كه در آپديت شدن سايت پيش مي آيد پذيرا باشيد

از همان روزی که دست حضرت " قابيل"

گشت الوده به خون حضرت "هابيل"

از همان روزی که فرزندان "ادم "

- صدر پيام اوران حضرت باری تعالی-

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشيد

آدميت مرد!

گر چه ادم زنده بود

از همان روزی که "يوسف" را برادر ها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

ادميت مرده بود

بعد دنيا هی پر از ادم شد و اين اسياب

گشت و گشت

قرن ها از مرگ ادم هم گذشت

ای دريغ

ادميت بر نگشت!

قرن ما

روزگار مرگ انسانيت است!

سينه ی دنيا زخوبی ها تهی است

صحبت از ازادگی پاکی مروت ابلهی است

صحبت از موسی و عيسی و محمد نا بجاست

قرن موسی چمبه ها است !

من که از پژمردن يک شاخه گل

از نگاه ساکت يک کودک بيمار

از فقان يک قناری در قفس

از غم يک مرد در زنجير

حتی قاتلی بر دار!

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرين ايام زهرم در پياله زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

وای! جنگل را بيابان می کنند!

دست خون الود را در پيش چشم خلق پنهان می کنند

هيچ حيوانی به حيوانی نمی دارد روا

انچه اين نامردمان با جان انسان می کنند

صحبت از پژمردن يک برگ نيست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نيست

فرض کن يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

در کويری سوت و کور

در ميان مردمی با اين مصيبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

گفت و گو از مرگ انسانيت است!

فريدون مشيری

mashken — Mon, 14 Jul 2008 10:57:09 GMT

ميلاد فخر عالمين امير المومنين را محضر مبارك حضرت بقيه الله العظم و تمام ازاد مردان تبريك عرض ميكنم

mashken — Tue, 08 Jul 2008 12:59:56 GMT

زندانی

mashken — Sat, 21 Jun 2008 05:51:18 GMT

خدمت دوستان بزرگوار و همراهان هميشگي خياوي دات كام عارضم بدليل فرا رسيدن ايام شديد العقاب امتحانات تا ۲۰ تير اين وب سايت اپ نخواهد شد

زنداني

دل وحشت زده در سينه من مي‌لرزيد

دست من ضربه به ديوار زندان كوبيد

آي همسايه زنداني من

ضربه‌ي دست مرا پاسخ گوي

ضربه دست مرا پاسخ نيست

تا به كي بايد تنها تنها

وندر اين زندان زيست

ضربه هر چند به ديوار فرو كوبيدم

پاسخي نشنيدم سالها رفت كه من

كرده ام با غم تنهايي خو

ديگر از پاسخ خود نوميدم

راستي هان

چه صدايي آمد؟

ضربه‌اي كوفت به ديواره زندان، دستي؟

ضربه مي‌گوبد همسايه زنداني من

پاسخي مي‌جويد

ديده را مي‌بندم

در دل از وحشت تنهايي او مي‌خندم !!

شعر از: حميد مصدق