شعر بسيار عالي از حضرت استاد مرحوم مشيري انتخاب كردم كه اين شعر به سفارش برخي از دوستان و همراهانم در مركز شهرستان مشكين شهر انتخاب شده است اميد است عذر حقير را كه از تاخيرهايي كه در آپديت شدن سايت پيش مي آيد پذيرا باشيد

 

 از همان روزی که دست حضرت " قابيل"

 

 

 

      گشت الوده به خون حضرت "هابيل"

 

 

 

      از همان روزی که فرزندان "ادم "

 

 

 

      - صدر پيام اوران حضرت باری تعالی-

 

 

 

      زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشيد

 

 

 

      آدميت مرد!

 

 

 

      گر چه ادم زنده بود

 

 

 

     از همان روزی که "يوسف" را برادر ها به چاه انداختند

 

 

 

     از همان روزی که با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

 

 

 

     ادميت مرده بود

 

 

 

      بعد دنيا هی پر از ادم شد و اين اسياب

 

 

 

     گشت و گشت

 

 

 

     قرن ها از مرگ ادم هم گذشت

 

 

 

     ای دريغ

 

 

 

     ادميت بر نگشت!  

 

 

     قرن ما

 

 

 

     روزگار مرگ انسانيت است!

 

 

 

     سينه ی دنيا زخوبی ها تهی است

 

 

 

     صحبت از ازادگی پاکی مروت ابلهی است

 

 

 

     صحبت از موسی و عيسی و محمد نا بجاست

 

 

 

     قرن موسی چمبه ها است !

 

                        

 

     من که از پژمردن يک شاخه گل

 

 

 

     از نگاه ساکت يک کودک بيمار

 

 

 

 

     از فقان يک قناری در قفس

 

 

 

 

     از غم يک مرد در زنجير

 

 

 

 

     حتی قاتلی بر دار!

 

 

 

 

     اشک در چشمان و بغضم در گلوست

 

 

 

 

     وندرين ايام زهرم در پياله زهر مارم در سبوست

 

 

 

 

     مرگ او را از کجا باور کنم؟

 

 

 

 

     صحبت از پژمردن يک برگ نيست

 

 

 

 

     وای! جنگل را بيابان می کنند!

 

 

 

 

     دست خون الود را در پيش چشم خلق پنهان می کنند

 

 

 

 

     هيچ حيوانی به حيوانی نمی دارد روا

 

 

 

 

     انچه اين نامردمان با جان انسان می کنند

 

 

 

 

     صحبت از پژمردن يک برگ نيست

 

 

 

 

     فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نيست

 

 

 

 

     فرض کن يک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

 

 

 

 

     در کويری سوت و کور

 

 

 

 

     در ميان مردمی با اين مصيبت ها صبور

 

 

 

 

     صحبت از مرگ محبت مرگ عشق

 

 

 

 

     گفت و گو از مرگ انسانيت است!

 

 

 

                                                                                                فريدون مشيری


 

نوشته شده توسط علی فرجی خیاوی در یکشنبه ششم مرداد 1387 ساعت 10:17 موضوع معصومیت از دست رفته | لینک ثابت