يکی در مرگِ شقايق

 يکی در فصل ِ خزان

 و هر بار تو به من زندگانی بخشيدی!

 تو مهربانانه به من عاطفه بخشيدی!

 تو به من گفتی بمان

 و من ماندم!

 مـــــاندم!

 من ماندم که با تو بروم به سر قله احساس

 که قدم بزنيم در کوچه بن بستِ شکوه

 خالی از شک

 خالی از ترس

 خالی ازبيم

 و من اکنون تنها به ابديت خواهم رفت

 به تنهايی با بيد سخن خواهم گفت

 و به آن دنيای دگر خواهم رفت....

 آرام خواهم رفت!

                                    م_آزاد

چندي خطي از حقير البته اميدوارم در شان ادامه شعر زيبايي شادروان م آزاد باشد

اما افسوس چون چشم بر آرم بينم

سايه سرد جدايي را

فاصله ميگويد

تو كه رفتي و منم در پس تنهايي خود گريه كنان

عاشقان نغمه من گوش كنيد

او رفت ولي من ماندم

رو به تاريكي شبها

مهر را از نور تهي

با دلي سرد

و دستي خالي

و نگاهي مبهوت

در ميان ناكجا آباد خويش جستجو ميكردم

و بهاري كه فسرد

.

.

.

ولي اما  وليكن .....

من همان مردم

همان عاشق

تا به روزي كه نفس در سينه دارم

 خواهم خواند

خواهم ماند

خواهم زيست

زندگي را دوست دارم مرگ را دشمن

 

                                                                                       علي فرجي

 


 

نوشته شده توسط علی فرجی خیاوی در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 ساعت 8:28 موضوع | لینک ثابت