اهل مشکین شهرم

     دور از نشاط هستی و غوغای زندگی

  
     دل با سکوت و خلوت غم خو گرفته بود

 

      آمد سکوت سرد و گرانبار را شکست

 

      آمد صفای خلوت اندوه را ربود

 

      آمد به این امید که در گور سرد دل

 

      شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای

 

     او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق

 

     من بودم و سکوت و غم و جاودانه ای

 

      آمد مگر که باز در این ظلمت ملال

 

      روشن کند به نور محبت چراغ من

 

      باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر

 

      زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من

 

      گفتم مگر صفای نخستین نگاه را

 

      در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

 

      وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را

 

      خاکستر از حرارت آغوش او کنم

 

      چشمان من به دیده او خیره مانده بود

 

      رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما

 

      آهی از آن صفای خدایی زبان دل

 

      اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما

 

      ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید

 

      آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم

 

      آنگاه سر به دامن آن سنگدل گذاشت

 

      آهی کشید از سر حسرت که : این منم

 

      باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب

 

      باز آن سرود مهر و محبت ولی چه سود

 

      ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت

 

      من دیگر آن نبوده ام و او دیگر او نبود

 

 فريدون مشيري

 

نوشته شده توسط علی فرجی خیاوی در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 ساعت 8:25 موضوع تو بگو و گر نه گویم | لینک ثابت

تو به اولین نگاهی که به چشم من گشودی

همه حرفهای من را

زنگاه خسته من

ز دوچشم بی فروغم

همه را تو خوانده بودی

تو شنیده بودی اری

بفکن به چشم من چشم 

که دو چشم بسته من نگهی به جز به پایی

نتواند کرد ؟اری! نتوان که گفت؟

دو نگاه بی فروغم ز برای چشمهایت

شب و روز بی قرارند

تو که این قرار جانی به وصال من رسیدی

چو به نزد من رسیدی

به کفم تو باده دیدی

ز میان هر فتاده تو مرا که ساده دیدی

به برم نشستی و می

که بنوش گفته ای هی

چو خیال نوش کردنش را

نرود به گوش مستی

زلبان خسته من

چه سخن شنیده بودی

تو بگو وگر نه گویم

اگرم که بغض سنگین

ره نای خسته ام را

به مثال خار خشکی

زدرون همی خراشد

تو شنیده بودی اری

بشکن تو ساغر می

بخدا که ترس دارم

که شود عاشق نگاهت

زدوسوی جام  "ساقی"

تو شکستی ان سبو را

که دل شکسته من

به شکستن پیاله

به فغان یا به ناله

نتوانی که ببینی

ببرد برون ز سینه

همه دردهای پیشین 

چو شکستی ان سبو را

و که یا به رفتن تو

نه عزیز جان عاشق تو برو و گر نه گویم

بکنار سرو قدت

بمثال برگ زردی

زغمت فتاده بودم

و چه ناله و فغانی

به تو التماس که کردم

گرهان زلف معشوق مگرم که وا نکردم؟

همه را تو گو که کردم 

 ولی افسوس چون نگاهت..........

به مثال تیر زهرین که شده دلم به نفرین

که علی چرا تو شرمین؟

 و دلی به وسعت خاک

به ره نگار مسکین

همه شب چنین بخواند

که علی کنون به بستر مرگ به میان دو فرشته

به دو دست او نوشته

که تمام وقت عاشق

تو مگر به قلب داغدارم

بنوازی تیر خشمین

که خلاص

 حال به مرگ عاشق چه نوازد این نوا ها

تو که عاشقی بکشتی 

چه مجازاتی  برایت ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 تو بگو و گر نه گویم .......................

 

نوشته شده توسط علی فرجی خیاوی در دوشنبه دوم مرداد 1385 ساعت 10:51 موضوع تو بگو و گر نه گویم | لینک ثابت